جدال با خویشتن

بیشتر از هر نبردی، جدال و کشاکش بین خود آدمی گریز ناپذیر است.چنین نبردی بی زمان است.هنگامی که در جدال با خویشتن قرار می گیری،به همان اندازه برای خود دشمن می شوی که دوست هستی!به همان میزان، غیر قابل دسترس که یک دشمن برای آدمی هست.جدال بر سر پیدا کردن رازها و معانی بی معناست.خود این جدال یعنی کشش سمت چیزی که در عین حال که زاده ی ذهن و نیاز آدمی است، به همان میزان نیز به عنوان یک ابژه، آدمی را اسیر خود می کند.در این جاست که جهانی که من باید به آن معنا دهم، او به من معنا می دهد.سوالات و اسرار بی پاسخ همیشه دردناک اند، اما حکمت پشت رها کردن این پرسش ها ارزشمند تر است! آدمی خلق می کند، عقاید را ، فرهنگ را، تکنولوژی را، و در نهایت تمامی مصنوعات علمی و ذهنی بشری، او را می بلعد.در جریان همین بلعیدن بشریت یک بار دیگر از نو متولد می شود.و هر تولدی او را یک قدم از طبیعت انسان گونه اش دور تر می کند.

درون کاوی به سبک خویش...