آفرینندگی و انقلاب

به گمانم امری خطرناک تراز این نیست که عقیده و باور آدمی، منجر به آفرینندگی شود!نوع این خلق تفاوتی نمی کند، آثار ادبی، هنری، فلسفی و.. حاصل این خلق هستند،امانکته ی اساسی اینجاست که،تفکر و باورت، درمعرض تعبیر و تبیین قرار گیرد! دیگر تفاوتی نمی کند محتوای تفکر چیست، پیامدهای بیشماری را باید انتظار داشت! تفسیر سودمندانه، منفعت طلبانه، سیاسی ، دینی و...اگر انقلاب فکری خلق کنی، باید منتظر انقلاب بیرونی باشی!

تا کنون باور داشتم که این تفکر غلط است که جز در دریا ی خون ، ازبین نخواهد رفت، اما حال می گویم تفکر درست نیز دقیقا به همان اندازه حاشیه ساز است! و ایدئولوژی دهنده! این در حالی است که معیار درست و غلط، جهان شمول نیست و در بستر فرهنگ ها و تاریخ های مختلف، قابل تغیر بوده است.

پس ترجیح می دهم سکوت کنم! به زعم من، هر اندیشه ای اگر بتواند ،فرد صاحب اندیشه را رهایی بخشد، خود به تنهایی برای ایجاد انقلابی عظیم کافی است.انقلابی که مسیر آن، از توده ها عبور نمی کند، بلکه از درون هر فرد، و منحصر به خودش می گذرد. و جهان چه بستر نیکویی، برای زیستن خواهد شد، اگر درون هرکس جای خوبی برای خود باشد. و این را از هر انقلابی ارزشمند تر می دانم.

درون کاوی به سبک خویش...